***

ზოგჯერ ადამიანები იმაზე მეტს გრძნობენ ვიდრე სურთ რომ იგრძნონ. ასე მოხდა მაშინაც. ის ვიგრძენი რამაც გული მატკინა. არც სიტყვებით და არც ქცევებით გამოუხატავს, რომ მის წარმოსახვაში ნელ-ნელა დავმახინჯდი. მკერდი ჩამომეწელა, მუცელი ჟელეს დაემსგავსა (სიარულისას თითქოს მე, მკერდი და მუცელი სამი სხვადასხვა, მთვრალი პიროვნება ვიყავით, რომლებიც ერთმანეთს გამუდმებით ფეხებში ედებიან). აალბათ, იმასაც ამჩნევდა, რომ ჩემს თმას ფერი ეცვლებოდა, თუმცა გულმოდგინედ ვცდილობდი დამემალა. არ უთქვამს დამახინჯდიო, არც ის უთქვამს, რომ გადავუყვარდი.არაფერი უთქვამს საერთოდ…არც ყოფილა საჭირო, ყალბი ღიმილი და და გაყინული თვალები უსიტყვოდაც ყველაფერს ამბობდნენ, ისედაც…ყოველ ჯერზე, როდესაც თვალებში ჩავხედავდი, ვტიროდი, შიგნიდან, უხმოდ და უცრემლოდ (თუმცა მას არასოდეს შეუმჩნევია).მერე მისგან ყალბი ღიმილი მეც შევისწავლე და ყველაფერი დალაგდა.ისე იყო როგორც უნდა ყოფილიყო. ყოველი გაღიმება, ჩახუტება და ალერსი გახდა “სამსახური”, რომლისთვისაც არცერთს არაფერს გვიხდიდნენ. და ვგრძნობდი, თანდათან როგორ ვკარგავდი ადამიანობას, ემოციებს, გრძნობებს, ყველაფერს, რაც ოდესმე ძვირფასად ჩამეთვალა.დავცარიელდი. გამოვიფიტე. ალბათ, ისიც დაიღალა და გამოტყდა, რომ სხვანაირი გავხდი და ასე, უბრალოდ წავიდა.მისთვის ბევრი რამის თქმა მინდოდა, მაგრამ არაფერი მითქვამს, უბრალოდ მოვკვდი.დროთა განმავლობაში ქვად და ლოდად ქცეული გული დაიბზარა და გატყდა. ჰოდა, აიღეს ეს ნამსხვრევები და არანაკლებ დამსხვრეულ სხვა სხეულის ნაწილებთან ერთად ჩაყარეს ხის სკივრში და მიწაში ღრმად ჩაფლეს. სული კი იმ ნაფლეთებს გამოცლილი დიდ, შავ ქვაში ჩაკეტეს.ვიმზირებოდი ქვიდან და ვხედავდი ბევრს. ახალ საფლავებს, მტირალ ხალხს, მომლხენ-მოქეიფეთ. წითელ კვერცხებს, სანთლებს…თუმცა, ძირითადად მარტოობას ვხედავდი, როგორც საკუთარს, ისე ჩემი მეზობლებისას. ახლებთან ჯერ ხშირად მოდიოდნენ, მერე უკლებდნენ, ბოლოს ჩემი საფლავის მსგავსად აბალახდებოდნენ ხოლმე. ერთგვარი ციკლივით იყო, რომელიც იშვიათად თუ ირღვეოდა.აი, მაგალითად, ისე როგორც იმ დღეს…წარმოსადეგ სევდიან მოხუც კაცს შორიდანვე მოვკარი თვალი, ყვავილებს ცოცხივით მოიქნევდა და მოჩანჩალებდა.ახლოს რომ მოვიდა, სახე მეცნო, თუმცა ვერ გავიხსენე.მანამ სანამ ჩემს ქვასთან არ გაჩერდა.ყვავილები დააწყო. ქვიდანაც ვიგრძენი შუბლზე მოდებული მისი ტუჩების სიმხურვალე. ადამიანი რომ ვყოფილიყავი ალბათ გამაჟრჟოლებდა, ახლა კი მხოლოდ სითბო მეამა. დაბერებულა.მაგრამ არ დამახინჯებულა, განსხვავებით ჩემგან.რაღაცები იბუტბუტა და წავიდა.მგონი პატიებას მთხოვდა.ჩემთან სტუმრობის სიხშირე გაზარდა.ხანდახან სვამდა ხოლმე ჩემს ქვასთან ერთად.შემებრალა, რადგან იმაზე მარტოსული მეჩვენა ვიდრე ჩვენ ყველანი.ვაპატიე.არ მითქვამს მაგრამ მგონი იგრძნო. ერთხელ, იქ სადაც ჩემი გული ეგულებოდა ჩამეკონა და დაიძინა.აღარ გაუღვიძია…..ჩემი ქვის გვერდზე სხვა ქვა გაჩნდა.იმ ქვის პატრონი თვალს არასოდეს მისწორებს. მხოლოდ თავს ხრის და ნანობს.

მე უკვე საუკუნეა ვაპატიე, მაგრამ თვითონ ჯერაც ვერ ჰპატიობს თავს.

გამოლოცვა

ერთ-ერთ „მაგიურ“, ყდამოგლეჯილ წიგნში ამოვიკითხე, რომ ჩემი ზოდიაქოს ნიშნის ქვეშ დაბადებულ ადამიანებს ნიჭი და მიდრეკილება გვაქვს მაგიისაკენ, რომ მედიუმთა უმეტესობა სწორედ ჩვენი ზოდიაქოს ნიშნის ქვეშ დავიბადეთ. არ დამიწყია ზედმეტი  გამოთვლა, იმ ასაკში ეს ჩემთვის სრულიად საკმარისი იყო, იმისთვის რომ თავი ჯადოქრად მეგრძნო. მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი , რომ სინესთეზია მჭირდა და არც ის ვიცოდი ეს რას ნიშნავდა. ის რომ სიტყვებს ფერებსა და ფორმებში აღვიქვამდი სრულიად „მეჩვეულებრივებოდა“. მეგონა, ყველა ადამიანისათვის სიტყვას თავისი ფერი და ფორმა გააჩნდა, და რომ ყველა ისე ხედავდა მათ, როგორც მე. ეს „ნიჭი“ დედამ აღმოაჩინა, როდესაც ვუთხარი რომ სახელი „ბესარიონი“ მახინჯი იყო და მისი ფერები არ მომწონდა.

ყოველთვის „მაწანწალა“ ვიყავი, ღრმა ბავშვობიდან , იმ პერიოდიდან, როდესაც ბებიას ზაფხულობით სოფელში მივყავდით ხოლმე დასასვენებლად. ხან ტყეებში დავეხეტებოდი ხანაც მეზობელ სოფლებში. ამ ყველაფრის თავიდან ასარიდებლად ბებიაჩემმა მშვენიერი ტყუილი შეთხზა. მითხრა რომ შებინდებისას, კაკლის ხეებზე არსებული ფუღუროებიდან „მაჯლაჯუნები“ გამოდიოდნენ და იტაცებდნენ ურჩ ბავშვებს, რომლებიც ორღობეში „უპატრონოდ“ დაეხეტებოდნენ და თუ შინ შებინდებამდე არ დავბრუნდებოდი მეც იგივე ბედი მელოდა. მშიშარა არ ვყოფილვარ, რადგან „ჯადოქარი“ ვიყავი და ისეთ რაღაცებს ვხედავდი და ვგრძნობდი, რასაც სხვები ვერ ამჩნევდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ მაჯლაჯუნები არ ვიცოდი რა არსებები იყვნენ, მათი სახელწოდებიდან გამომდინარე და იმ მახინჯი ფერების გამო რასაც მათში ვხედავდი ცოტათი მეშინოდა. თუმცა, ჯადოქართან ერთად „ჭკვიანიც“ ვიყავი და შებინდებას გადაცილებული, შინ მიმავალი ყოველთვის თვალს ვარიდებდი კაკლის ხეებს (რომლებიც ჩემს სოფელში მრავლად იყო). რატომღაც, ვფიქრობდი, თუ ვერ დავინახავდი, ვერც მაჯლაჯუნები დამინახავდნენ.

Continue reading

უღმერთოთა ქვეყანაში (სცენარი)

გუშინდელი დღესავით მახსოვს იქ რომ მიმიყვანეს და დამტოვეს. მახსოვს ჩემში შემოსული ყველა ნაძირალა გრძნობა როგორ  აფუთფუთდა მძორზე დახვეული მატლებივით. იქ მისვლამდე მეგონა, რომ ბედნიერი ადამიანი ვიყავი, რომ სამყაროში ბევრი ლამაზი ფერი არსებობდა და ყოველი მათგანი ჩემს ირგვლივ დატრიალებული ცისფერ ცისარტყელას ქმნიდა.

დიახ, ცისფერ ცისარტყელას. არაა სასაცილო!

Continue reading

ექიმი (პიესა)

სცენა მინიმალისტურია. ძველებური მრავალსართულიანი კორპუსების შიდა სივრცეს წარმოადგენს, რომლის ტერიტორიაზეც ბიჭი ველოსიპედით კატაობს. სცენის მარჯვენა მხარეს ორი ბიჭი ბურთით თამაშობს, ხოლო მარცხენა მხარეს გოგონები სახტუნელათი. მოულოდნელად ველოსიპედიანი ბავშვი დაეცემა და ყვირის. მის ირგვლივ სხვა დანარჩენი ბავშვები მოიყრიან თავს.

წაქცეული ბავშვი: აუ დედააააა, მტკივა.

მეორე ბავშვი: კარგი, რა, გოგო ხომ არ ხარ/დასცინის და თან ცხვირში იქექება/ ვინ არ წაქცეულა?

გოგონა: იქნებ ბიჭებსაც სტკივათ?

მეორე გოგონა: ყველას სტკივა მაგრამ უძლებენ და მაგრებიც მაგიტომ არიან, გუშინ როლიკებით რომ ვკატაობდი მეც დავეცი აი ნახეთ /დანარჩენ საზოგადოებას უჩვენებს ნატკენ იდაყვს და შემდეგ მუხლს/ მაგრამ არ მიტირია… დედამ მითხრა ვაშკაცი გოგო ხარო და მაგიტომ… ეს კიდე ტირის გოგოსავით /თქვა ნიშნის მოგებით და ხელები მკერდთან გადაიჯვარედინა/

ბიჭი: ნუ ბოდიალობთ რაღაცას, იქნებ მოიტეხა? / და წაქცეულს წამოდგომაში დაეხმარა/

Continue reading

ნი..,

ECBSLKDUYAMUPPh

-ელა…

-გისმენთ, ქალბატონო…

-ორი ადამიანი გყვარებია?

-რამდენიმე მიყვარდა…

-არა მაგას არ გეკითხები, ერთდროულად, ერთნაირი სიგიჟით, ორი განსხვავებული კაცი თუ გყვარებია…

-არა, ქალბატონო, მე ქმარი მიყვარდა ყველა სხვა კაცის ნაცვლად…

-შენი აზრით, ორი კაცის სიყვარული დანაშაულია? ან იქნებ გარყვნილება?

-არა, ქალბატონო სიყვარული დანაშაული არასოდესაა. არც გარყვნილება…

-არც მაშინ თუ ქმარი გყავს?

-არც მაშინ…

-მე მიყვარს ჩემი ქმარი…

-ვიცი, ქალბატონო, მასაც უყვარხართ.

-მას უბრალოდ ვეცოდები.

-ტყუილია, ქალბატონო, ძალიან უყვარხართ.

-ვუყვარდი, მაგრამ ახლა ვეცოდები. ვგრძნობ… ან შეიძლება ისევ ვუყვარვარ.  იმ ძველი, ადამიანური ჩემი თავის მიმართ სიყვარულის აჩრდილი დასდევს და ვერ ელევა. ვერ იჯერებს რომ აღარც სოფია ვარ, აღარც ადამიანი, ცოცხალიც კი აღარ ვარ.

Continue reading

სიკეთის დედოფალი

423831-kycb

ლეგენდის თანახმად, ჯერ კიდევ უხსოვარ დროში, როდესაც ღმერთებიც კი ჯერ არ დაბადებულიყვნენ , პატარა პრინცესა ცხოვრობდა. მას ღრუბლების პრინცესა ერქვა, რადგან სულ მოწყენილი იყო, ღრუბლებზე იჯდა და ტიროდა,. მისი შემქმნელი დედა ღრუბელი დიდი ხნის წინ შეჯახებოდა სხვა ღრუბელს და გამქრალიყო. პატარა პრინცესა სხვა კეთილმა ღრუბლებმა შეიფარეს და გაზარდეს.
სწორედ მისი ცრემლებისა და მოწყენილობის გამო სამყაროში გამუდმებით ბნელოდა და წვიმდა. ერთხელ პრინცესა ღრუბლიდან გადმოვარდა და თავისსავე უნებლიედ წყვდიადმოსილ სამყაროში დაიკარგა. მაშინ მიხვდა, რომ არ მოსწონდა ბინდით მოცული სამყარო და პირველად შეწყვიტა ტირილი.
მოწყენილი სიბნელის გასაფანტად ღრუბლების პრინცესამ მზე შექმნა. სურდა საუკუნეების მანძილზე საკუთარი ცრემლითა და სევდით დაბურული სამყარო გაენათებინა , თუმცა ვერ შეძლო.
მზე ძალიან პატარა აღმოჩნდა ამხელა პასუხისმგებლობისთვის.

Continue reading

ვანესა

em+bat მაშინ, როცა ჩემს ირგვლივ კარგი არაფერი ხდებოდა და ყველაფერი მძულდა, ფრთამოტეხილი ღამურა ვიპოვე და ვიშვილე.
ზუსტად მახსოვს, ზამთრის თვე იყო, საღამო, მაგრამ ზამთრისათვის შეუსაბამოდ თბილოდა. ამ ქალაქში ხომ არაფერია კანონზომიერი? ხალხი ამბობს რომ უყვარს ქალაქი, მაგრამ დაუფიქრებლად ყრიან ნაგავს, ჭრიან ხეებს, დადიან გაუმართავი ავტომობილებით, საღამოს კი- სუფრაზე დიდ, ცრემლით გაჟღენთილ ყანწს სულმოუთქმელად გამოსცლიან ხოლმე პატრიოტიზმით აღსავსე გულისამაჩუყებელი ტექსტებისა და ლექსების ფონზე. თუ სინდისის მატლი ნებას დართავთ და ალკოჰოლსაც საკმარისი რაოდენობით შეიწოვენ შეიძლება „ჩემო თბილის ქალაქოც“ დასჭექონ.
„მარაზმი.“

Continue reading

მამა და ვაჟი (სცენარი)

2f94d6fd0c85a239d4b04e51a48527bc

პერსონაჟები:

მამა – 39 წლის ჭაღარა შეპარული მამაკაცი

ვაჟი – 16 წლის გამხდარი საშუალო სიმაღლის

სცენა წარმოადგენს ტიპური ძველი აშენებული ბინის მისაღებს. ცენტრში განთავსებულია დივანი  ორი სავარძლით  და პატარა ჟურნალების მაგიდით, კედელზე გამჭვირვალე სამოსში გამოწყობილი მოდელი ქალის სურათია გამოკრული. ოთახს ეტყობა არეულობა. იატაკზე ცალი წინდა გდია, ერთ-ერთ სავარძელზე კი ქაოსურად მიყრილი მამაკაცის სამოსის გორაა. დივანზე ზის მამაკაცი, საცვალსა და გახსნილ აბანოს ხალათში გამოწყობილი, თავი ხელებში აქვს ჩარგული, მაგიდაზე საფერფლეში მივიწყებული  თამბაქოს ღერი იწვის. კარში გასაღების ტრიალი ისმის, ოთახში შემოდის ვაჟი ჯინსის ფართო შარვალი და რომელიღაც როკ ჯგუფის წარწერებიანი მაისური აცვია. ზურგზე კი სკოლის ჩანთა აქვს ჩამოკიდებული. თმა წამოზრდილი აქვს და შუაზე გაყოფილი, სამკურნალო სათვალეს ატარებს. Continue reading

სოფლელი ბაშვის ფიქრები (მინიატურა)

Fantasy_Fashion_Mythical_Fantasy_blg

სოფლელი ბავშვის ფიქრები

სოფლის თავში, ბოგირზე ჭიშკრის წინ ტირიფის ხე იდგა, ტოტზე ჩამომხრჩვალი ქალი ეკიდა. ირგვლივ სამეზობლო ირეოდა. ლოყებსა და თავში ხელების შენით, ჩურჩულებდნენ.
„მწვანე ფოთლებშია გახლართული.
ნეტავ როგორ შეძლო ასეთ წვრილ ტოტებზე თავის ჩამოხრჩობა.
რა ლამაზი თმა აქვს – წითური…
ცეცხლისფერი…
ჟღალი…
თანაც ხვეული…
მომწონს, როგორ იბლანდება მის თმაში მწვანე ფოთლები…
ნეტავ, ნორმალურია, როცა მკვდარი მოგწონს?
არამგონია, მაგრამ არც ისაა ნორმალური, რომ მკვდარი ლამაზი იყოს…
ბევრი მკვდარი მინახავს, სოფელში ვიღაც სულ კვდება, ყველა მინახავს…
სიცოცხლეში ლამაზებიც მახინჯდებიან, ზოგჯერ იმდენად, რომ ძნელიც კია ცნობა…
ეს ქალი კი…

არასოდეს შემიმჩნევია, რომ ასეთი ლამაზი იყო…
სამოთხეში წავიდა თუ ჯოჯოხეთში?
ახლიდან ხომ არ დაიბადა?
იქნებ პეპლად გადაიქცა?
ასე მგონია ხე აცვია, კაბასავით აქვს…
იქნებ , ტყის ფერიაა და კი არ მოკვდა , სხვა ფერიებთან წავიდა?
და მაინც, რატომ მოიკლა თავი ჩვენი სახლის წინ?
მგონი, მას დედაჩემი არ უყვარდა, არც დედას უყვარდა დიდად,  მახსოვს იჩხუბეს…
დედაჩემთან რომ იჩხუბა იმიტომ ხომ არ მოიკლა თავი?
ხომ არ შერცხვა, რომ დედამ „თარსი ქუჩის ქალი“ უწოდა?
ნეტავ, ქუჩის ქალი რას ნიშნავს, თარსი? (დედამ მითხრა შენი საქმე არააო)…
დედა მკვლელი გამოდის?
დედას ძალით არ უნდოდა…
***
ეს ქალი უნდა მძულდეს, მაგრამ ზედმეტად ლამაზია…
ღმერთო, თუ არსებობ, ის კი ტყის ფერია არაა, გეხვეწები შენთან წაიყვანე რა „ორივე“…
და, გპირდები რომ კარგი ბიჭი ვიქნები, რომ არასოდეს აღარაფერს გთხოვ ამის მეტს…
მხოლოდ ამ ერთხელ, ამ ერთხელ შემისრულე თხოვნა, თუ გინდა რომ დავიჯერო რომ მართლა არსებობ…
მიმანიშნე რომ შემისრულებ თხოვნას…
ფოთოლი მაინც შეარხიე…
ან, არ ვიცი რამე მოიფიქრე…
გთხოვ…
მარტო ამ ერთხელ…
***
რა უზრდელები არიან ზემოუბნელი ბავშვები.
როგორ ბედავენ და როგორ აპარებენ თვალებს მისი კაბის ქვეშ? იქ რა დაჰკარგვიათ?
თანაც რაღაცას ჩურჩულებენ, ნეტავ რას?
როგორ მინდა ცხვირ-პირი დავუნაყო…
მაგრამ ახლა არა…
სხვა დროს!
არ შევარჩენ!
-ფიქრობდა იქვე მდგარი რვა წლის ბიჭი, მის გონებაში ფიქრები ერთმანეთს ეჯახებოდნენ და სწრაფ-სწრაფად სხვადასხვაფერდებოდნენ, მრავლდებოდნენ , იცვლებოდნენ, უცნაურ შეგრძნებებს იწვევდნენ… ბიჭის უკან მდგარი სევდიანისა და თავჩაქინდრული მამისკენ კი -(რომელსაც ალბათ, ბიჭუნას მსგავსი ფიქრები მოსვენებას უკარგავდნენ)  – ქურდულად აპარებდნენ ზიზღიან მზერას მეზობლები.

Continue reading

თარსი

f949365a41505347e982be3f95cda6ef

1.

მე ადამიანები მძულს.

დედამ მითხრა გძულდესო და მძულს.

ადამიანები კარგები არ არიან. ისინი არაფერს აფასებენ. როცა დედას მე და ჩემი სამი და-ძმა გავუჩნდით , წამოვიზარდეთ, ჭამა დავიწყეთ და ბანცალით სიარულიც შევძელით, დედას პატრონმა რაღაც მუყაოს ყუთში ჩაგვსვა და დედასთან ერთად სანაგვე ურნასთან დაგვტოვა. ამის მერე დედამ ჩვენთვის ახალი სახლის ძებნა დაიწყო. ხშირად ვიცვლიდით საცხოვრებელს, ხან სანაგვეზე ვცხოვრობდით, ხან ბუჩქის ძირას…

დედა ყოველთვის ფუმფულა იყო, მაგრამ იმ სახლიდან წამოსვლის შემდეგ, საცხოვრებელი ადგილის ხშირი ცვლის და ქუჩა-ქუჩა ბოდიალის, ჩვენთვის საჭმლის მოძიების მცდელობის გამო საგრძნობლად გახდა. განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც რძე საბოლოოდ გაუშრა და ჩვენი კვება სხვა საჭმლით დაიწყო.

დედა ამბობდა რომ გაგვიმართლა. როდესაც დედა ჩვენხელა იყო, ბებიაჩვენის პატრონმა დედა და თავისი და-ძმა პარკში ჩააწყო და ნაგვის ყუთში ჩაყარა. მაშინ მოუკვდა დედას ერთი ძმა, იმ ცელოფანში სუნთქვა ვერ შეძლო და გაიგუდა. ვიღაც მენაგვეს რომ არ გაეთავისუფლებინა, დედა და დანარჩენებიც დაიხოცებოდნენ. Continue reading